IMDB: 10 under 7

Μια λίστα με τις 10 καλύτερες ταινίες που στο imdb έχουν βαθμολογία κάτω από 7.

Σπάνια τυχαίνει να διαφωνώ με το imdb. Αν μια ταινία έχει, για παράδειγμα, βαθμολογηθεί με 7,5, συνήθως θα είναι περίπου αυτού του επιπέδου. Και, συνήθως, θα την βαθμολογήσω κι εγώ με 7 ή με 8. Αλλά ακόμα κι αν διαφωνώ με μια βαθμολογία, τις περισσότερες φορές καταλαβαίνω γιατί διαφωνώ. Δηλαδή αν κάποιος βαριέται φρικτά τον Τόλκιν, θα θεωρήσει παλαβό το 8,8 που έχει Η Επιστροφή του Βασιλιά αλλά θα καταλάβει ότι αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει κόσμος που λατρεύει τον Άρχοντα.

Υπάρχει βέβαια το τεράστιο μυστήριο που συνοδεύει την ταινία με την υψηλότερη βαθμολογία στο σάιτ, με αυτό το 9,2 του Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ να είναι πραγματικά ακατανόητο. Αλλά αυτά τα είχαμε πει και παλιότερα.

Εν προκειμένω, θα σταθούμε σε 10 ταινίες που έχουν βαθμολογηθεί με λιγότερο από 7 –με το 7 στο imdb να είναι το ψυχολογικό όριο για να θεωρήσεις μια ταινία άξια θέασης. Η παρακάτω λίστα είναι προφανώς υποκειμενική και είναι όλες ταινίες που μου αρέσουν (τουλάχιστον τους έβαλα πάνω από 7) αλλά προσπάθησα να έχω και ένα αντικειμενικό κριτήριο. Δηλαδή να συμπεριλάβω ταινίες που είναι αντικειμενικά περίεργο ότι έχουν χαμηλή βαθμολογία. Δεν είναι ειδικού ενδιαφέροντος, δεν προκαλούν ακραία συναισθήματα και δεν είναι ιδιαίτερα παλιές: έχω επιλέξει της τελευταίας εικοσαετίας για να υπάρχει ένας κοινός τόπος στα κριτήρια γιατί είναι λογικό να βαθμολογήσεις διαφορετικά μια ταινία του ’40 που την βλέπεις εξήντα χρόνια μετά και διαφορετικό μια ταινία που πιθανότατα είδες στο σινεμά.

Δεν θέλω να πω (απαραίτητα) ότι οι παρακάτω ταινίες είναι αριστουργήματα και δεν θέλω να αποκαλύψω τρομερά κινηματογραφικά μυστικά που μόνο εγώ έχω καταλάβει. Απλώς καταθέτω την απορία μου και «αποδίδω δικαιοσύνη» για δέκα ταινίες (προφανώς υπάρχουν κι άλλες) που πήραν την κάτω βόλτα και δεν έπιασαν την βάση του 7.

Πάμε να δούμε τις ταινίες καταλήγοντας στην πιο «αδικημένη» βάσει βαθμολογίας.

Liberty Heights (1999) – Imdb: 6,9

Μπήκε οριακά στη λίστα καθώς μπορεί τον άλλο μήνα να φτάσει στο 7 (δεν μπορεί στην πραγματικότητα) και να είναι άκυρη η επιλογή. Το είχα δει ένα βράδυ πριν χρόνια στην τηλεόραση και είχα κολλήσει. Ο Μπάρι Λέβινσον σκηνοθετεί μια πολύ γλυκιά ταινία ενηλικίωσης, έχοντας στο πρώτο πλάνο μια εβραϊκή οικογένεια που ζει στη Βαλτιμόρη στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Στέκεται αρκετά σε ζητήματα διάκρισης αλλά αυτό που πετυχαίνει δεν είναι ένα βαθύ κοινωνικό σχόλιο. Το Liberty Heights είναι μια ζεστή ιστορία για τις ανησυχίες της εφηβικής ηλικίας, την δυσκολία της κοινωνικοποίησης, την ατομική πάλη. Πρωταγωνιστεί ο Έιντριεν Μπρόντι λίγα χρόνια πριν γίνει γνωστός με την οσκαρική επιτυχία του Πιανίστα. Δεν είναι η καλύτερη ταινία του Λέβινσον (υπάρχει και το Sleepers) αλλά είναι χαρακτηριστική της στρέιτ σκηνοθεσίας του και της έξυπνης ματιάς του γύρω από τις μικρές στιγμές της κοινωνίας των Ηνωμένων Πολιτειών.

How to Kill Your Neighbor’s Dog (2000) – Imdb: 6,8

Εντελώς άγνωστη ταινία στο Ελληνικό κοινό και πραγματικά απορώ γιατί, όπως απορώ και για τον βαθμό της στο imdb. Δηλαδή μάλλον έχω άδικο εγώ γιατί δεν εξηγείται αλλιώς. Σκηνοθετημένη από τον επίσης άγνωστο Καναδό Μάικλ Καλέσνικο, μια κωμική-κοινωνική ταινία που εστιάζει στη ζωή ενός μάλλον επιτυχημένου συγγραφέα, ο οποίος όμως είναι ένα τέρας αντικοινωνικότητας και γκρίνιας –μεγάλο μέρος της γκρίνιας του στρέφεται για τον σκύλο του γείτονα. Ο Κένεθ Μπράνα που πρωταγωνιστεί, είναι ένας ήρωας γουντιαλενικού τύπου, ευφυής και σπαστικός, μανιώδης καπνιστής, ωραίος να τον βλέπεις, δύσκολο να σκέφτεσαι ότι κάνεις παρέα μαζί του. Τέλος πάντων, μιλάμε για μια ταινία σφιχτοδεμένη, γρήγορη, έξυπνη, αστεία, ιδιαίτερα ευχάριστη. Οκτώ της έχω βάλει για να καταλάβετε.

Wilbur Wants to Kill Himself (2002) – Imdb: 6,8

Την Λόνε Σέρφιγκ την ξέρουμε κυρίως επειδή σκηνοθέτησε το An Education και το One Day. Τώρα που το σκέφτομαι δυο ταινίες πολύ ίδιες μεταξύ τους, όσον αφορά στην αισθητική και την κουλτούρα τους. To Wilbur Wants to Kill Himself είναι πιο σκοτεινό, πιο μουντό. Ο ήρωας του τίτλου, ο Γουίλμπουρ, είναι ένας δυσλειτουργικός αυτοκτονικός νεαρός που ζει μαζί με τον αδερφό του, σε μια βαριά ατμόσφαιρα που ορίζεται απ’ τον φόβο ή την επιθυμία του θανάτου. Κάπου εκεί εμφανίζεται η Άλις (προσωπική αδυναμία η Σίρλεϊ Χέντερσον), μπαίνει στη ζωή των δυο ανδρών και αρχίζει σταδιακά να διαμορφώνεται μια κατάσταση αισιοδοξίας. Μην φανταστείτε γέλια και χαρές, ήρεμα πράγματα. Η Σέρφιγκ ρίχνει τη ζαριά της τραγωδίας, την παίρνει πίσω και στο τέλος την ξαναρίχνει και φέρνει εξάρες. Με την αυτοπεποίθηση κάποιου που επιβάλλεται στη μοίρα, γεγονός σκηνοθετικά αξιοθαύμαστο.

Cassandra’s Dream (2007) – Imdb: 6,7

Στην μετά Match Point εποχή, ο Γούντι Άλεν συνεχίζει να πειραματίζεται με τα όρια ενός ηθικού διλήμματος. Ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και ο Κόλιν Φάρελ, αδέρφια μεταξύ τους, σκέφτονται να διαπράξουν ένα έγκλημα ώστε να φτιάξουν μια και καλή τις ζωές τους. Σταδιακά η ιδέα εκλογικεύεται. Πόσο κακό είναι να κάνεις καλό στον εαυτό σου; Πόσο εύκολο είναι να σκοτώσεις; Πώς μπορείς να ζήσεις με τις ενοχές σου; Το Όνειρο της Κασσάνδρας είναι μια σπουδαία ταινία. Σε ενοχλεί και σε πιέζει, σε τσιτώνει. Και δεν σε λυτρώνει καθόλου. Σε αφήνει να βασανίζεσαι. Σε προβληματίζει. Δεν μπορώ να καταλάβω το 6,7. Και παίζει και η Χέιλι Άτγουελ.

The Good Shepherd (2006) – Imdb: 6,7

Είχα πάει στο σινεμά για να το δω. Θυμάμαι να βγαίνω από την αίθουσα πιστεύοντας ότι ο Ντε Νίρο (ως σκηνοθέτης) και ο Ματ Ντέιμον (ως πρωταγωνιστής) θα σαρώσουν στα Όσκαρ (δεν ήταν καν υποψήφιοι) και ότι η ταινία θα γίνει κλασική, ως μια σπουδαία αμερικάνικη ενδοσκόπηση για την εξωτερική της πολιτική κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα. Πρόκειται για την ιστορία της CIA, ελαφρώς διαστρεβλωμένη και ελαφρώς επηρεασμένη από το Harlot’s Ghost του Νόρμαν Μέιλερ. Μια αργή, μεθοδική και ατμοσφαιρική αναπαράσταση του ψυχροπολεμικού κόσμου. Δεν ξέρω και πάλι γιατί πέφτω τόσο έξω. Ειδικά στην κατηγορία του spy film θεωρώ ότι είναι απ’ τις κορυφαίες που έχουν γυριστεί ποτέ και από όλες τις ταινίες της λίστας εδώ υπάρχει η μεγαλύτερή μου ένσταση, η μεγαλύτερη απόκλιση της προσωπικής μου άποψης απ’ την βαθμολογία του σάιτ. Στα ελληνικά αποδόθηκε ως ο Καθοδηγητής, σε περίπτωση που σας θυμίζει κάτι.

Summer of Sam (1999) – Imdb: 6,6

Δεν ξέρω αν συμπαθώ τον Σπάικ Λι, έχω δει πολλές ταινίες του που δεν μου άρεσαν, έχω δει και αρκετές που μου άρεσαν. Το Καλοκαίρι του Σαμ μου φαινόταν πάντα η καλύτερη δουλειά του. Μόνο εμένα μάλλον. Περισσότερο κι απ’ το 25th Hour, περισσότερο κι απ’ το Malcolm X. Ένας δολοφόνος περιπλανιέται στη Νέα Υόρκη και σπέρνει τον πανικό κατά τη διάρκεια του καυτού καλοκαιριού του 1977. Ο Λι δημιουργεί ένα παρανοϊκό σύμπαν γεμάτο έχθρες, κόντρες, κακή αισθητική, φτώχια, προβλήματα, οριακούς χαρακτήρες και, κυρίως, κυριευμένο απ’ τον φόβο. Τον φόβο γενικώς. Βλέποντας το Καλοκαίρι του Σαμ ζεσταίνεσαι και φοβάσαι. Ένας καταπιεστικός ρεαλισμός που δεν επιβραβεύεται με το 6,6. Δεύτερη παρουσία στη λίστα απ’ τον Έιντριαν Μπρόντι, ξανά για ταινία που έπαιξε το 1999. Κοίτα να δεις.

The American (2010) – Imdb: 6,4

Στιλιζαρισμένη περιπέτεια με τον Τζορτζ Κλούνεϊ να τριγυρνάει στον Ιταλικό βορρά για μια τελευταία κομπίνα (κλασικό) πριν αλλάξει ζωή και δει τον κόσμο με άλλο μάτι. Ωραία πλάνα, χαριτωμένα τοπία, συμπαθητικές ανατροπές στην ιστορία, καλός ο Κλούνεϊ, γοητευτικές ιταλίδες, ενδιαφέρον φινάλε. Δεν θεωρώ ότι είναι η πιο αδικημένη ταινία στη λίστα (το 6,4 βέβαια είναι πολύ λίγο και όντως την αδικεί) αλλά είναι κλασική ταινία που αρέσει και βρίσκει εύκολα κοινό που θα της βάλει ένα 7 ή ένα 8 ελαφρά τη καρδία. Είναι μια καλή, ποιοτική περιπέτεια που βλέπεται ευχάριστα χωρίς να είναι καθόλου βαρετή. Έχει βέβαια κάποια κενά και δεν είναι και κάποιο φαινόμενο πρωτοτυπίας αλλά, ξέρω κι εγώ, το Taken έχει 7,9.

Young Adam (2003) – Imdb: 6,4

Στον Νεαρό Αδάμ τα πάντα ξεχειλίζουν από την υγρασία και μισοκρύβονται πίσω απ’ την ομίχλη. Η ατμόσφαιρα πάνω στο παρακμιακό ποταμόπλοιο που διασχίζει την Σκοτία είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της ταινίας –αν σας αρέσουν και οι βαριές βρετανικές προφορές έχετε κάνει την τύχη σας. Η χαμηλή βαθμολογία οφείλεται φαντάζομαι στο ότι η ταινία είναι κάπως αργή και ότι ακόμα και όταν εμφανίζονται τα στοιχεία του εγκλήματος δεν πιάνει ρυθμούς CSI. Αλλά αυτό δεν γίνεται στο πλαίσιο της αδυναμίας του ΜακΚένζι να φτιάξει μια γρήγορη αστυνομική περιπέτεια στα σκοτσέζικα λασπόνερα αλλά επειδή δεν θέλει. Επειδή το ζητούμενο στον Νεαρό Αδάμ είναι να σε παρασύρει στον βούρκο του και την παρακμή του, στη σκόνη του, την υγρασία και την ομίχλη του, να πάρει τα μυστικά σου και να τα ρίξει στο ποτάμι, να μην αφήσει ίχνος ελπίδας επιβίωσης για καμία σπουδαία αγάπη. Και αυτό το καταφέρνει αξίζοντας κάτι πολύ περισσότερο από το 6,4. Πολύ ωραίο καστ επίσης: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Πίτερ Μάλαν, Τίλντα Σουίντον, Έμιλι Μόρτιμερ.

Reality Bites (1994) – Imdb: 6,4

Όχι, δεν είναι άλλη μια κλασική ρομαντική κομεντί των nineties. Δεν είναι άλλη μια χαζοχαρούμενη, γλυκούλα ταινία όπου στο τέλος κερδίζει πάντα η αγάπη. Το Reality Bites είναι η ταινία που περιέγραψε κινηματογραφικά την Generation X. Εικοσάρηδες που ψάχνουν τα πατήματά τους στην μεγάλη πόλη και δυσκολεύονται να διαχειριστούν τα καινούρια παγκόσμια όνειρα, δεν αναγνωρίζουν το παλιό κοινωνικό μοτίβο, παρακολουθούν την νέα τεχνολογική επανάσταση, ορίζουν απ’ την αρχή τον εαυτό τους. Δεν είναι μια βαθιά κοινωνιολογική μελέτη αλλά είναι μια εύστοχη αποτύπωση, τυλιγμένη με τον χαριτωμένο μύθο του έρωτα και της νεότητας. Και είναι η καλύτερη στιγμή της Γουινόνα Ράιντερ, στο πρόσωπό της οποίας, με κάποιον μαγικό τρόπο, εμφανίζονται όλα τα όνειρα μιας γενιάς: και αυτά που πέτυχαν και αυτά που χάθηκαν.

The Men Who Stare at Goats (2009) – Imdb: 6,3

Μπορεί τελικά να φταίει ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ. Τρίτη ταινία που παίζει σ’ αυτή την λίστα. Και να φανταστείτε ότι η ενδέκατη ταινία που «κόπηκε» απ’ τη λίστα ήταν το Scenes of sexual nature όπου επίσης παίζει ο ΜακΓκρέγκορ. Τέλος πάντων. Το The Men Who Stare at Goats, εκτός απ’ τον πιο επικό τίτλο όλων των εποχών (βρείτε μου έναν καλύτερο) είναι μια πολύ ευχάριστη μαύρη κωμωδία, μια παράλογη ιστορία για ένα πειραματικό πρόγραμμα διαλογισμού σε μια στρατιωτική μονάδα των ΗΠΑ. Παίζει περίπου όλο το Χόλιγουντ (ΜακΓκρέγκορ, Κλούνεϊ, Σπέισι, Μπρίτζες), υπάρχουν ατάκες του τύπου «we must be the first superpower to create super powers» και σκηνές άπειρης βλακείας. Είναι μια πολύ πολύ αστεία ταινία που φτιάχτηκε για να αποκτήσει καλτ διαστάσεις, κάτι που σημαίνει ότι ίσως στο μέλλον εκτιμηθεί. Το 6,3 είναι παράλογα χαμηλό. Ντροπή παιδιά.

—————————————————————————————————————————————————————

Διαβάστε επίσης:

Ποια είναι η χειρότερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ

Σε ποια χρονολογία μας μεταφέρουν οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας

—————————————————————————————————————————————————————

Advertisements

45 thoughts on “IMDB: 10 under 7

  1. Έστησες ένα πολύ ωραίο παιχνίδι Jimmy Glass! Και το under 7 είναι ένας πολύ δίκαιος κανονισμός. Όπως και το ότι οι ταινίες πρέπει να είναι mainstream. Τέλος, κάτι μου λέει ότι έχεις κρατήσει άλλες 10 για το δεύτερο μέρος.

  2. Ντροπή γενικά για τη βαθμολόγηση των περισσότερων ταινιών που αναφέρθηκαν. Έχω δει κάποιες και πιστεύω πως αξίζουν καλύτερης τύχης.

    Απλά θα σταθώ σε μία. Στο Summer of Sam.

    Να καεί το βίντεο όποιου παπάρα σκέφτηκε να τη βαθμολογήσει με κάτι λιγότερο από 7. Ομολογώ πως γενικά μου άρεσει ότι έχει βγάλει ο Spike Lee, αλλά όσου διθυράμβους να έγραψαν για το 25η Ωρα, για μένα του Καλοκαίρι του Σαμ, παραμένει η καλύτερη ταινία του.

    Περιγράφει σε ένα καλοκαίρι, σε 2 ώρες ταινίες, όλους τους πόθους, τους φόβους και τις διαφορετικές θεάσεις στη ζωή μιας μεγαλούπολης όπως η Νέα Υόρκη -και κάποις ανεύθυνος παπάρας βρέθηκε να του βάλει 6!

    Συγγνώμη αλλά με πνίγει το δίκιο μου…

      • Η κατάρα πιάνει και για dvd player.

        Να ξέρεις πως με αυτό που είπες άνοιξες ένα χάσμα ανάμεσα μας. Εναν γκρεμό που δύσκολα θα κλείσει.

  3. Joseph, oι ταινίες έπρεπε να είναι σχετικά mainstream ώστε να έχουν αρκετές ψήφους.

    Η αρχική λίστα είχε περίπου 15 ταινίες. Για λειτουργικούς λόγους τις άφησα 10.

    Ακούω ιδέες όμως. Τι έχετε εσείς;

  4. Jorn χαίρομαι που συμφωνούμε. Το Καλοκαίρι του Σαμ είναι μια εξαιρετική ταινία.

    Να του καεί το βίντεο, όντως.

  5. Tα πολύ κραυγαλέα που βρήκα στο ratings history:
    1) Notting Hill (6.9)
    2) Sliding Doors (6.7)
    3) Mrs Doubtfire (6.7)
    4) Jumanji (6.6)
    5) Sleuth (remake) (6.3)

    Και πολλά άλλα, όπως “O Κύριος με τα Γκρι” και το “To Rome with Love”, αλλά δεν είναι της παρούσης…

    • To Sleuth το σκέφτηκα. Μετά σκέφτηκα ότι το 6,3 μπορεί να είναι λίγο αλλά κι εγώ 7 του έβαλα.

      Το Notting Hill μου ξέφυγε. Θα το είχα βάλει. Η μισή ντροπή δική μου.

      Το Sliding Doors δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, 6 του έχω βάλει, σόρι.

      Jumanji και Mrs Doubtfire είναι εκτός συναγωνισμού.

  6. Jorn, το dvd player χάλασε πριν 10 μέρες ακριβώς. Χωρίς πλάκα.
    Επίσης, περιμένω από μέρα σε μέρα ένα πικάπ. Πρόσεξε καλά!!!

    • Όταν θα βαθμολογήσεις με 6 τους IRON MAIDEN, θα καταραστώ και το πικάπ σου.

  7. Ήθελα να πω ακόμη το εξής, υπάρχουν ταινίες γύρω στο εξίμισι που απλά είναι αδιάφορες.
    Υπάρχουν και κάποιες που είναι love it or hate it.

    Το Conan the Barbarian (1982) έχει μέσο όρο 6,8.

    Λογικά σε κάποιον που δε πολυάρεσε, μόνο και μόνο για την πρωτοτυπία του θέματος θα του έβαζε ένα εφταράκι.

    Αντίστοιχα σε κάποιον που το λάτρεψε, ίσως θα δυσκολευοταν να ανέβει πολύ πάνω από το 7 λόγω των εμφανών αστοχιών που πλήτουν την ταινία.

    Νομίζω, όμως, τίποτα από τα δύο δε συμβαίνει.

    Απλά κάποιοι το στεφανώνουν με 9ρια και άλλοι το λούζουν στα 2ρια -και κάπως έτσι βγαίνει μια λογική βαθμολογία. (νομίζω).

    Δεν αντιπροσωπεύει, τελικά, καμία κατηγορία θεατή μάλλον.

  8. O δικός μου ή του Plateau; Πρόσεξε τι λες, ψήνω πανσέτες στο φούρνο αυτή τη στιγμή -είναι κρίσιμη κατάσταση.

  9. Morvern Callar. 2002. 6.5
    Και μην εμφανιστεί ο Jorn πάλι και με πει κουλτουριάρα και τα σχετικά διότι του φυλάω μερικές κουτουλιές. Να την δείτε. Η Samantha Morton τα σπάει. Η ταινία έχει αυτοκτονίες, συγγραφικά δικαιώματα, έρημο, κορίτσια, πάρτυ και ναρκωτικά.

    • Για σου ρε Alexia, νομίζω μου σηκώθηκαν οι ρώγες από την κουλτούρα.

      • Jorn, δεν σου δίνω καμία σημασία πλέον. Jimmy ναι δες το κι αν δεν σου αρέσει, δεν πειράζει. Θα είναι απλώς ένα σημάδι ότι το πάθος μέσα σου έχει πεθάνει, μαζί με την τρέλα των νιάτων.

  10. Jorn, στο παράδειγμά σου με τον Κόναν ουσιαστικά απαντάει το ότι μερικές ταινίες είναι ειδικού ενδιαφέροντος, άρα είναι μάλλον μια άλλη κουβέντα.

    • Ναι, αυτό ήθελα να τονίσω, και προφανώς ο Κόναν είναι μία από αυτές που τυχαίνει απλά να βρίσκεται εκεί στο κρίσιμο όριο λίγο πριν το 7.

      Αλλιώς φαντάζομαι έγινε η βαθμολόγηση του Summer of Sam, αλλιώς τελείως του Κόναν.

  11. Ναι, ακριβώς. Πάντως αν δεις το τοπ 250 είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι υπάρχουν πολλές ταινίες που “απαιτούν” ειδικό κοινό. Ολα περίεργα μου φαίνονται σήμερα.

  12. Να του καεί!
    Βρε παιδιά, μήπως να οργανώσουμε προβολές;
    Επίσης, γιατί νιώθω ότι τις έχουμε οργανώσει αυτές τις προβολές και τις έχουμε δει τις ταινίες κάπου;
    Ωραίο το ποστ, μα δεν θυμάμαι πούθε θυμάμαι αυτή τη στιγμή! Μυστήρια πράγματα!

  13. Ανάκατα ντεζαβού με ψεύτικες μνήμες και περίεργα οράματα στο σάητ του imdb, έχετε πάρει όλοι ψυχοτρόπα και δε μου το λέτε. Πάω να ξαπλώσω.

      • Ρε θα το βρω το κρησφύγετο αυτών των ταινιών ό,τι και να λέτε.
        Κάτι μου λέει ότι περνούσε ποτάμι από κάτω.
        Και ότι τότε ο Johnny κοιτούσε τους γλάρους στο νησί, οπότε λογικό να πιστεύει στα ψυχότροπα τώρα.
        Όμως καλά έκανε και ξάπλωσε.

    • όχι, ε? Αλλά καλύτερα, έτσι δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Στην καλύτερη περίπτωση θα το απολαύσεις -θεωρώ δεδομένο ότι θα έχεις κι ένα γουίσκι στο χέρι- στην χειρότερη θα χάσεις 1.30 ώρα από τη ζωή σου, θα έχει δίκιο ο Jorn και θα επιβεβαιωθεί ότι είμαι μια κουλή ψευτοκουλτουριάρα χωρίς ταινιο-γούστο.

      • Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα είναι να δικαιώσουμε τον Jorn. Θα το δω και θα το λατρέψω και θα ετοιμάσω ειδικό ποστ που θα το αποθεώνει. Ζήτω το γουίσκι.

  14. Black Rain 6.5
    Χαζή βαθμολογία, η ταινία όμως είναι ψιλοάγνωση στο ευρύ κοινό.

    Cliffhanger 6.3
    Deep Blue Sea 5.7
    Μάλλον οι ταινίες δράσεις δεν πρόκειται να απενοχοποιηθούν ποτέ. Στο κοινό όμως που απευθύνονται, οι συγκεκριμένες ταινίες είναι Ευαγγέλιο

    Star Wars – Episode I: The Phantom Menace 6.5
    Star Wars – Episode II: Attack of the Clones 6.9
    Τί να πει κανείς εδώ… Εύχομαι σε όποιο γυμνοσάλλιαγκα έβαλε κάτω από 9.99999999 να εμφανιστεί ένας Sith Lord στο σπίτι του και να του κόψει το Internet

    Stargate 6.9
    Άδικο, αλλά αναμενόμενο

    Christine 6.5
    Κρίμα, γιατί είναι πολύ πιο αξιόλογο από αντίστοιχα που είναι Over 7

    The Chronicle of Riddick 6.6
    Βιν Ντίζελ που σας χρειάζεται!!!!

    Red Heat 5.4
    Η ταινία δεν πρέπει για κανένα λόγο να βλέπεται (Schwarzenegger και James Beluschi μαζί!), κι όμως είναι επαρκέστατη

    Βεβαίως το θέμα της βαθμολόγησης είναι τελείως υποκειμενικό και συχνά αποπροσανατολιστικό. Και για να αντιστρέψω λίγο τη συζήτηση, θα παραθέσω μερικές over 7, που με έκαναν να τραβάω τα μαλλιά μου:

    In the mouth of madness 7.1
    Απογοήτευση, παρότι είμαι fan όλων των συντελεστών της ταινίας

    Old Boy 8.4
    Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά. Ντροπή και αίσχος

    Transformers 7.1
    Μεγάλες προσδοκίες, μεγάλη και η απογοήτευση

    The Adventures of Tintin 7.4
    Κι εδώ τα ίδια

    • Οντως, αυτό με τις ταινίες δράσεις ισχύει πάρα πολύ. Αυτό ίσως πληρώνει και το American στην λίστα πιο πάνω, ακόμα κι αν δεν είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα δράσης. Ωστόσο υπάρχουν και εξαιρέσεις. Το Taken που αναφέρω ως παράδειγμα μπορεί να έχει ένα περιτύλιγμα ποιότητας και 2-3 καλούς ηθοποιούς, αλλά παραμένει μια ταινία με ξύλο. Περίεργη ιστορία είναι και τα James Bond.

      Το σκεφτόμουν κι αυτό που λες απ’ την ανάποδη πλευρά. Ισχύει επίσης, αλλά όταν κάτι σ’ αρέσει ίσως είναι πιο εύκολο να υπερβάλεις πετώντας ένα δεκάρι εκεί που δεν πρέπει, ενώ όταν κάτι δεν σ’ αρέσει δύσκολα θα βάλεις 2 ή 3. Δεν ξέρω αν βοηθάει αυτό που είπα. Μπερδεύτηκα.

      Επίσης, όταν μιλάμε για το Imdb πρέπει να σκεφτόμαστε ότι η βαθμολόγηση, εκτός από υποκειμενική είναι και παγκόσμια. Ψηφίζουν άνθρωποι από όλο τον κόσμο, όλων των ηλικιών, από κάθε διαφορετική κουλτούρα. Όταν θα φτάσουμε εμείς να βλέπουμε έναν βαθμό δίπλα σε μια ταινία, θα έχει προηγηθεί ένα τεράστιο ανακάτεμα απόψεων και επιρροών.

  15. Το Taken είναι μια γαμάτη, ανεγκέφαλη ξυλοταινία, η οποία ανεβαίνει βαθμολογικά λόγω Liam Neeson. Ξεκάθαρα πράγματα.

    To American μου άρεσε πολύ, θεωρώ όμως ότι είναι για πολύ ιδιαίτερο κοινό. Είναι ταινία δράσης και περιπέτειας, χωρίς δράση και περιπέτεια. Όπως δηλαδή οι ταινίες του J.P. Melville.

    Χαρακτηριστική επίσης ταινία για τα όσα συζητάμε και σε αντιπαραβολή με τα Taken και American είναι το Switch με τον Eric Cantona. Η ταινία θυμίζει πολύ το Taken και σε σημεία είναι πιο ενδιαφέρουσα. το 6.2 σίγουρα την αδικεί.

  16. Τα πρώτα 30 λεπτά απ’ το Taken είναι απ’ τα καλύτερα που έχω δει σε τέτοιου τύπου ταινίες. Η σκηνή της απαγωγής είναι πολύ σπουδαία. Μετά εντάξει.

    Το Switch δεν το έχω δει. Αλλά θυμάμαι μια άλλη στιγμή του Καντονά που θυμίζει Taken…

  17. Το Shawshank Redemption είναι η καλύτερη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου σύμφωνα με το IMDB. Move on citizens, nothing to see here..

  18. Pingback: Κάτι σαν το imdb αλλά για βιβλία; | Τα Νέα του Βελγίου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s