Σφαίρες, αίμα και βρώμικο σπέρμα

Πάτα το αν τολμάς. Νιώσε τη δύναμη των Sanctuary

Πάτα το αν τολμάς. Νιώσε τη δύναμη των Sanctuary

Εκατό τεύχη αστυνομικού κόμιξ και πως αυτά φτιάχνονται σωστά. Εάν ο James Elroy διάβαζε κόμιξ, αυτό θα είχε κάτω από το μαξιλάρι του.

 

“Let anger come my will is done, malicious in my intent”

– Warrel Dane

 

Το τεράστιο (σε όγκο και καλλιτεχνική αξία) έργο με την ονομασία “100 Bullets” των Brian Azzarello και Eduardo Risso είναι μια εξαιρετική αφορμή να ξεκινήσουμε συζήτηση για comics. Η έννοια των εικονογραφημένων ιστοριών με διαλόγους είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένη στην Ελλάδα και οι περισσότεροι αναγνώστες πιστεύουν ότι comic είναι ιπτάμενοι φουσκωτοί άντρες, που φοράνε το σώβρακό τους πάνω από το παντελόνι τους, ή ανασφαλείς, μεταλλαγμένοι έφηβοι που εκτοξεύουν από τα χέρια τους ιστούς αράχνης. Ιδού λοιπόν μια εξαιρετική ευκαιρία αυτή η αντίληψη να ανατραπεί.

Μίσος για ζωή

 

100bullets-pop-03Ας υποθέσουμε ότι η ζωή ήταν τελείως πουτάνα μέχρι τώρα μαζί σας. Όλα σας πάνε στραβά, ήσαστε στην απέξω, οι γύρω σας, σας χλευάζουν και σας υποτιμούν και γενικά νιώθετε ότι η μοίρα σας παίζει άσχημα παιχνίδια. Μετά από μακρά περίοδο απελπισίας, εμφανίζεται από το πουθενά ο μυστηριώδης “Agent Graves”. Πρέπει να είναι άνω των 60, ντυμένος με μαύρο κουστούμι, οστεώδης και ανέκφραστος. Η ουσία είναι όμως ότι κουβαλάει μαζί του μια βαλίτσα με αδιάσειστα στοιχεία για το ποιος σαν την έχει φέρει, ποιος ευθύνεται που η ζωή σας είναι τόσο σκατά. Τα στοιχεία είναι αδιαπραγμάτευτα: Φωτογραφίες, ντοκουμέντα, έγγραφα, όλα αποδεικνύουν την ορθότητα των λόγων του. Εκεί λοιπόν που έχετε αρχίσει και φορτώνετε, ο Graves πετάει τη δεύτερη βόμβα του: “Η βαλίτσα, εκτός από τα ντοκουμέντα, περιέχει ένα όπλο και εκατό σφαίρες, που δεν είναι καταγεγραμμένα από τις αρχές και δεν εντοπίζονται. Αν επιθυμείς να εκδικηθείς τους υπεύθυνους για τα δεινά σου, δρας υπεράνω του νόμου και δεν πρόκειται να διωχθείς”. Η πλάκα είναι όμως, ότι ΔΕ σου λέει τι να κάνεις. Δε σε παροτρύνει να εκδικηθείς, απλά σου δίνει τη δυνατότητα.

Αν δεν έχετε ήδη τσιμπήσει, πρόκειται να χάσετε μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες σειρές comics, που έχει σαφώς ξεπεράσει τα στενά όρια του χώρου, έχει βραβευτεί πολλάκις, αναφέρεται εκτενώς σε πανεπιστημιακά μαθήματα στην Αμερική (ότι κι αν σημαίνει αυτό) και έχει κάνει τους δημιουργούς της πλούσιους και διάσημους. Η σειρά εξελίσσεται σε περισσότερες από 2000 σελίδες και μετά από 3 αναγνώσεις νιώθω να έχω μια καλή εικόνα της ποιότητας, αλλά και των αδυναμιών του 100 Bullets. Κατ’ αρχάς να ξεκαθαριστεί ότι εδώ ΔΕΝ υπάρχουν super ήρωες, ούτε άνθρωποι από ατσάλι, ούτε μεταλλαγμένοι, ούτε τέρατα. Αυτό βέβαια είναι σχετικό, διότι οι περισσότεροι ήρωες του Azzarello κάνουν τους κακούς του Superman ή του Batman να φαντάζουν Marry Poppins.

Στη πισίνα με τα σκυλόψαρα

 

100bullets romeΣκεφτείτε το 100 Bullets σα μια μεγάλη γυάλα με αίμα. Μέσα σε αυτή τη γυάλα αμολιούνται χρυσόψαρα, Piranhas, σμέρνες και μεγάλοι λευκοί καρχαρίες. Το θέαμα που θα αντικρύσετε μετά από 2 ώρες συνύπαρξης αυτών των ψαριών στη γυάλα, θυμίζει κατά πολύ το θέαμα των τελευταίων σελίδων του 100 Bullets. Μέσα σε 13 τόμους εξελίσσονται πολλές παράλληλες ιστορίες, με πολύ σκληρή και συχνά ακατανόητη γλώσσα για όσους δεν έχουν θητεύσει σε Αμερικάνικο γκέτο, πολύ, πολύ, πολύ βία, πολύ πιστολίδι, πολύ σεξ, συχνά  πληρωμένο, και όχι πάντοτε συναινετικό και αίμα που θα έκανε ακόμα και τον Tarantino ή τον Lucio Fulci να φωνάξουν “φτάνει, ως εδώ!”.

Οι ήρωες δεν είναι υπερφυσικοί, οι καταστάσεις όμως που βιώνουν είναι εντελώς ακραίες. Όπως είπαμε και πριν, στη γυάλα συνυπάρχουν (?) ψαράκια κάθε είδους. Από αθώες νοικοκυρές, που προσπαθούν να προστατέψουν τις ανήλικες κόρες τους από προαγωγούς, μέχρι αφεντικά του οργανωμένου εγκλήματος που εκβιάζουν πολιτικούς και ρίχνουν κυβερνήσεις επειδή ξύπνησαν στραβά. Το θέμα της εκδίκησης υπεράνω του νόμου, είναι ένα τέχνασμα για να τραβήξει ο Azzarello την προσοχή του αναγνώστη στα πρώτα τεύχη. Η μυστηριώδης βαλίτσα όμως, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα test, μια δοκιμή, μια αξιολόγηση για το που μπορεί να φτάσει κάποιος και για το αν είναι ικανός να περάσει στο επόμενο στάδιο. Δε θα αποκαλύψω περισσότερα, για να μη χαλάσω το ενδιαφέρον, η κεντρική ιδέα όμως του Azzarello είναι ότι η Αμερική από τη γέννησή της, οικοδομήθηκε από το οργανωμένο έγκλημα, το οποίο ελέγχει τα πάντα και χρησιμοποιεί πολιτικούς-μαριονέτες για να πορεύεται ες αεί και ανεμπόδιστα.

Ουσιαστικά, αυτό που κάνει ο Azzarello μέσα στις ατελείωτες σελίδες του 100 Bullets είναι μια συρραφή των καλύτερων αστυνομικών ιστοριών που έχετε ποτέ διαβάσει, σε ένα συνωμοσιολογικό, αιματηρό και ιδιαίτερα γοητευτικό πλαίσιο αφήγησης. Ο συγγραφέας είναι βαθύτατα επηρεασμένος από την Αμερικάνικη Noir/Hardboiled παράδοση όπως αυτή διδάχτηκε από τους Chandler και Hammet και υμνεί όλα τα κλισέ του είδους μέσα από τους διαλόγους και τους ήρωές του. Επίσης, είναι επηρεασμένος από την αιματηρή και καρτουνίστικη αισθητική του Tarantino, παρουσιάζοντας ζοφερές, αποτρόπαιες εγκληματικές καταστάσεις με γρήγορο ρυθμό, πάνω σε έναν καμβά αίματος. Το υλικό είναι συρραφή ξαναπαιγμένων, αλλά και απόλυτα πρωτότυπων ιδεών και το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο. Ακριβώς όπως συνέβη και με τις επιρροές του, ο Azzarello κατηγορήθηκε ότι προωθεί αμφιλεγόμενα, ή και συχνά αμοραλιστικά μηνύματα, όπως το “οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος”. Από την πλευρά μου έχω να πω ότι το 100 Bullets προσφέρει πολύ τροφή για σκέψη σχετικά με το τι είναι νόμιμο και τι ηθικό (όπως αρεσκόμαστε να λέμε στη χώρα μας) και η ουσία του ξεπερνάει κατά πολύ τη βλακώδη ανταλλαγή πυρών και τις ανατινάξεις. Είναι ένα πολύ ακραίο ανάγνωσμα, βουτηγμένο στο αίμα και τα σκατά της ζωής και σίγουρα απευθύνεται σε ενήλικους, ακομπλεξάριστους αναγνώστες, με γερό στομάχι και χωρίς taboo.

Το σκίτσο του Risso, αρχικά δε με ενθουσίασε. Το ύφος του σχεδίου είναι απόλυτα προσωπικό, όμως μου φάνηκε άτσαλο και γωνιώδες. Στην πορεία κατέληξα ότι οι χαρακτήρες είναι απόλυτα διακριτοί και ότι η εικόνα ταιριάζει πραγματικά στο πρόσωπο που αντιστοιχεί. Επίσης, η απεικόνιση του αστικού βούρκου, πολέμου συμμοριών, εθισμένων τζογαδόρων, εξαντλημένων τοξικομανών και νονών του οργανωμένου εγκλήματος δε θα ήταν δόκιμο να πραγματοποιείται με ομαλές εικόνες και εξευγενισμένες παραστάσεις. Ταυτόχρονα, αν κάποιος έχει υπομονή και παρατηρήσει τις λεπτομέρειες θα δει ότι ο Risso έχει ρίξει τόνους δουλειάς. Η σειρά ξεκίνησε το 1999 και ολοκληρώθηκε το 2009, μετά από 100 τεύχη. Η Mercedes που βλέπουμε στα πρώτα τεύχη είναι E-Class από τα τέλη του ’90, ενώ σε ένα γκαράζ στο τεύχος 100 βλέπουμε την ολοκαίνουρια τότε S-Class του 2009. Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν για το σκίτσο, είναι ταιριαστό με την ιστορία και το ύφος, όμως δεν είναι ο λόγος για τον οποίο θα ξεκίναγα το 100 Bullets.

Τίποτα δεν είναι τέλειο δίχως ατέλειες

 

100bullets bangheadΠάμε τώρα στα προβληματάκια. Όπως προαναφέρθηκε, η σειρά είναι ατελείωτη και απαιτεί να βάλετε βαθιά το χέρι στην τσέπη για να μαζέψετε τους 13 τόμους, όπως έκανα εγώ. Οι Azzarello και Risso είχαν συμφωνήσει εξ αρχής να ολοκληρώσουν το comic σε 100 συνέχειες (συνδέοντας τον αριθμό των τευχών με τον τίτλο, προφανώς) και αυτό δυστυχώς πραγματοποιήθηκε με γεμίσματα. “Fillers” τα λένε οι Αμερικάνοι και στο 100 Bullets υπάρχουν πολλά. Οι ιστορίες εκδίκησης είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία άκρως ενδιαφέρουσες, όμως όσο προχωράει η σειρά αποδεικνύεται ότι αρκετές δε συμβάλουν πουθενά στην πραγματική εξέλιξη της ιστορίας. Big Foul. Επίσης, σε συνέντευξη πριν την ολοκλήρωση του 100 Bullets, ο συγγραφέας δήλωσε ότι δεν έχει καταλήξει για το πώς θα κλείσει η ιστορία και ότι λυπάται που σκοτώνει τους ήρωες έναν-έναν, γιατί μετά από 10 χρόνια τους νιώθει σαν παιδιά του. Πράγματι, στους τελευταίους δύο τόμους πολλοί ήρωες πέφτουν σαν τις μύγες, χωρίς προφανή αιτία. Είναι εκνευριστικό να βλέπεις ότι σε μια τόσο καλογραμμένη σειρά, ξαφνικά ο Azzarello εφευρίσκει ευκολίες για να ξεπαστρέψει με ηλίθιους και απίθανους τρόπους, ήρωες που επέζησαν στους προηγούμενους 11 τόμους από τη Σκύλλα, τη Χάρυβδη και τις Συμπληγάδες Πέτρες. Φαντάζει σαν ο συγγραφέας να σκέφτηκε “πω-πω πλησιάζουμε στο 100ο τεύχος και μας έχουν μείνει πολλά κεφάλια. Ας αρχίσουμε να κόβουμε γρήγορα, γιατί θα μας κράξουν”.

Ακόμα κι έτσι, το 100 Bullets παραμένει ένα comic μνημείο, που αξίξει πραγματικά τα πολλά λεφτά που θα επενδύσετε, αν θελήσετε να το ολοκληρώσετε. Ας μην ξεχνάμε, ότι αυτό που σήμερα ονομάζουμε comic ή graphic novel ξεκίνησε από σκληρές αστυνομικές ιστορίες σε περιοδικά όπως το “Crime Does Not Pay” και τα “Detective Comics – DC”, από όπου ξεπετάχτηκε κι ο Batman. Οι Azzarello και Risso πατάνε ακριβώς σε αυτή την παράδοση και την απογειώνουν. Μήπως οι κύριοι που μεταφράζουν με το κιλό boybuilderάδες super ήρωες και Ιαπωνικές σαχλαμάρες που διαβάζονται από το τέλος προς την αρχή, να ρίχνανε καμιά ματιά προς 100 Bullets για έκδοση στην ελληνική γλώσσα; Μάλλον ευσεβείς πόθοι…  Taste my Revenge you Bastards!

———————————————————————————————————–

Διαβάστε επίσης:

Αναμνήσεις από το Hobbiton

Μπίρα Westeros

Advertisements

4 thoughts on “Σφαίρες, αίμα και βρώμικο σπέρμα

  1. Doomantia πολύ ενδιαφέρον κείμενο.
    Ο τρόπος που ο δημιουργός (αναφέρομαι κυρίως σε συγγραφείς) ζορίζεται (αναφέρομαι σ’ αυτό που λες ότι στο τέλος αρχίζει να “διώχνει” κόσμο κάπως άτσαλα) είναι πολύ κλασικό σε πολλά έργα και είναι μεγάλη απορία μου πάντα πώς δεν το καταλαβαίνει.

  2. Νομίζω ότι το καταλαβαίνει και απλώς σηκώνει τα χέρια ψηλά.

    Ο σεναριακός έλεγχος από το συγγραφέα ξεφεύγει και οι ατέλειες καλύπτονται με ένα λουτρό αίματος. Ο προσεκτικός και εξασκημένος αναγνώστης όμως δεν μπορεί να ξεγελαστεί με ένα τέτοιο, φτηνό τέχνασμα. Ναι, θέλουμε αίματα και φόνους, που όμως να σχετίζονται με την πλοκή.

    Επίσης με ξενερώνει να ξεχειλώνεται ένα εξαιρετικό σενάριο, για να βγούνε μερικές σελίδες, ή μερικά τηλεοπτικά επεισόδια παραπάνω. Αυτό ισχύει και για πολλές τηλεοπτικές σειρές, που θα έπρεπε να έχουν τελειώσει μετά από δύο, το πολύ τρεις σεζόν, όμως ξεχειλώνουν βλακωδώς μονάχα για την κονόμα.

    • Γενικά, και ζώντας την εποχή των σειρών, τηλεοπτικών, κομιστικών, συγγραφικών και ενώ το format της αφήγησης που απλώνεται στο χρόνο, στα επεισόδια ή στα τεύχη έχει εγκαθιδρυθεί ως κάτι συχνά ποιοτικό και οχι ως απλα μια pulp – σκεφτείτε τα Tv Shows στα 90s- κατάσταση φαίνεται ότι για το format υπάρχει ένα τρανός κίνδυνος: το ξεχείλωμα.

      Μέχρι στιγμής και βλέποντας τις τηλεοπτικές σειρές να εκτοξεύουν την ποιότητα τους μέσα σε λίγα χρόνια αυτό είναι το πιο συχνό ατόπημά τους. Σαν τις αγελάδες που χύνουν την καρδάρα με το γάλα.

  3. Ο Jorn τα είπε πολύ σωστά. Ειδικά πάντως στα comics, που οι αναγνώστες απαιτούνε συνέχεια το λιγότερο μια φορά το μήνα το ξεχείλωμα πρέπει κάπου να θεωρείται φυσιολογικό.

    Το ξεχείλωμα είναι κάτι που παρατηρώ και σε άλλους χώρους. Όταν οι αθλητικοί δημοσιογράφοι δεν έχουν θέμα να ασχοληθούνε, ξαναβγάζουν στο προσκήνιο μια εξαντλημένη μεταγραφολογία, ή παρόμοια θέματα. Το κοινό ξέρει ότι πρόκειται για θέματα άδεια, παρόλα αυτά τα αναζητάει και τα πληρώνει για να κορέσει την πείνα του, έστω και με αυτό τον τρόπο.

    Το 100 Bullets κράτησε 10 χρόνια και θα μπορούσε να έχει ξευτιλιστεί τελείως. Αυτό ευτυχώς δεν έγινε, οπότε είμαι ευχαριστημένος με κάποια αναμενόμενα ξεχειλώματα και μερικά παραπάνω κομμένα κεφάλια, στον επίλογο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s